BlogAbelleirA

Viaxe a Madrid para ver a Bruce Springsteen.

   Eran as nove e media da mañá cando saímos de Abelleira cara o aeroporto de Alvedro en busca da “terra prometida” que tanto botabamos de menos. Había xa catro anos que no viamos actuar. Fora no estadio do Molinón cando el e a E Street Band nos amosou como se toca Rock and Roll de verdade. Era iso, só rock and roll como dicía Micke Jagger. A linguaxe máis universal, ou como se di agora, a máis global. A que non entende de idiomas nin de fronteiras, nin sequera das bandeiras que tanto están de moda.  Aquela tarde de maio, as gradas do Molinón berraron máis ca nunca; nin sequera o bruxo Quini foi quen de alporizar tanto ás masas asturianas.

   Subimos as paxareiras e despois de hora e media chegamos a Alvedro. Despexamos cara a Madrid puntuais nun avión de Easy Jet e chegamos á T4 unha hora máis tarde. Foi plácida a viaxe, aínda que a min nunca me convencerá de todo esta modalidade de transporte. Din os entendidos que é a máis segura das maneiras de viaxar, pero eu sigo sen convencerme de que os ferros voen como as gaivotas ou os merlos. Ao mellor será porque me gustan máis os animais de baixo terra. O metro si que está máis dentro das lais da física e por iso me gustou tanto. Transporte este moi democratizador onde as leis de urbanidade pasan a un segundo plano.

   O noso hostal (os hoteis en Madrid son moito máis caros) estaba xusto na Gran vía. “Galicia” chamábase. Non podía ser doutro xeito. Ás catro da tarde chegaron os catro que faltaban. Viñeran das Canarias dous días antes e xa levaban dúas noites de troula. A Gran Vía e a zona de Callao xa  era territorio coñecido para eles. Son xente cosmopolita, que queredes que vos diga.

   Comemos no restaurante “Ebro” unha parrillada de carne con balocas bravas. O picante tiraba do viño e baixamos catro botellas de Rioxa. Boa sobremesa aquela. Da gusto falar de todo un pouco con esa xente que está alén do mar, e que se ve tan poucas veces no ano.

   Paseamos logo polo Madrid Vello. Cidade esta que non ten nada que ver coa castellana ou as torres Kio. Gosto eu moito máis daquela Madrid secular onde retumba a sombra alongada dos Austrias. Non quero dicir eu que avogue pola monarquía nin moito menos. É simplemente unha cuestión estética.

   A media tarde fomos para o Pavillón da comunidade de Madrid. Pedro Ramón vendeu as dúas entradas que sobraban e puxémonos esperando a vez de entrar. Entramos. É ben grande o pavillón este, e fermoso. Digo eu que os arquitectos cando queren fan o que deben e este é un claro exemplo. Metémonos adiante de todo. A escasos cinco metros do escenario. Estaba previsto que comezara ás nove pero o rebumbio que armaron Filipe, Leticia e Elena retrasou o evento unha hora.

   Ás dez entrou a E Street Band e xusto detrás o Xefe da banda. Dende “Radio Nowhere” ata “American Land” todo foi apoteótico. Xa non brinca como hai quince anos pero a música segue correndo polas súas veas como un solimán de Rock and Roll. Está este Bruce cada vez máis comprometido coas inxustizas que están a cometer os dirixentes do seu país. Falou das mentiras que se converten en verdades a conta dos enganos que nos intentan meter. El non cala. A pasividade non éa súa política. Prefire vender menos discos a ser honesto consigo mesmo e cos que o seguen dende hai 30 anos. El non defraudou e a banda segue tocando mellor ca nunca. O son impecable, e o público sen parar de corear as cancións e saltar durante dúas horas e cuarto. O esperado. Pero o esperado neste home sempre chega ao sobresaínte.

   Despois do concerto visitamos unha cervexería de estilo británico onde a maioría dos clientes falaba inglés. Non sei polo que sería. Xa dixen antes que Madrid é unha cidade ben cosmopolita. Ás tres da mañá deitámonos e ás nove fomos almorzar. Paseamos novamente polo Madrid histórico (Almudena, Pazo Real, Praza Maior, etc.) e fomos para o aeroporto.  Alí compramos un acordarse para as nosas donas e de volta para a casiña.

   Valeu a pena. Sempre vale a pena non renderse e non deixar de ansiar esa terra prometida da que falei antes. Quizais porque a maioría de nós nacemos para correr, aínda que sexa por unha estrada de tronos. Pois eso.

Seguimos ca sesión de contacontos, esta vez tócalle o turno a Rober Bodegas, finalista do programa de tve1 El Club de la Comedia. Non faltedes á cita,  o próximo dia 24 de novembro ás 9 da noite en Sorribos. ¡¡¡AGARDAMOSVOS!!!
 

Non vos perdades o próximo 27 de Xullo o monólogo do Taru no Local Social de Sorribos ás 22:30 horas de noite. Asegúrovos que vos ides a rir un anaco longo. Debido ó seu contido un pouco picante temos que restrinxir a entrada a maiores de 13 anos. Simbólicamente vamos a cobrar un euriño ós asociados/as e dous ós que non o son, a ver si se animan e se fan algún día. Deixovos cun pequeno resumo da traxectoria do Taru no mundo dos monólogos...........feito por el  mesmo....

Manuel Lago Freire (20-01-72), Tal (Muros)
 
Debutou no mundo dos monólogos no Fórum Comedia 2004 que tivo lugar no Forum Celticum. (Joder, que mal se me da isto de falar de mín en terceira persoa como se fose César ou Aída). Debido a esta aínda curta traxectoria o que máis traballou nos últimos meses é a creación de novos guións e o xeito de representalos.
Así; entre novembro e decembro de 2005 fixo catro actuacións distintas no mesmo local, a cervexería Green Well de Coruña, co cal se pode estimar que a día de hoxe
ten chacina para uns cinco ou seis espectáculos de arredor de unha hora.
           Este individuo tenta contrarrestar a inexperiencia do advenedizo coa máxima versatilidade que é capaz. Malia a non ter un estilo doado de definir e recoñecer si se pode dicir que o seu espectáculo procura aglutinar todas as que el considera as súas mellores virtudes( meu probiño!): locuacidade, amplitude de rexistros e moi pouca vergoña; iso sí: sempre con relativa humildade, digo relativa porque el realmente considerase o mais verde dos monologuistas que coñece, pero tamén se considera o máis guapo e recomendable pra fuzar nas crianzas que o vaian ver, que non o fai máis que por elas e polos cartos.
           Trata por tanto de mesturar distintos xeitos de narrar batallitas, poesías pasadas de rosca e de marcada natureza catuliana, versións de cancións coñecidas que
sabiamente destroza con letras igualmente carneiras e cunha execución canora como para executalo, imitacións, versións sui xéneris de esceas e situacións extraídas de películas ou do televexo... Porriba de todo o maior propósito deste fulano é achegar o humor do rural que el mama ás urbes. Isto é máis fastidiado do que parece. Por exemplo na Coruña tenden a entender mellor:"Neno, hazte un grelo o te doy unas jumas" que "lambeulle a maseira e puxoselle coma un fumeiro". Custa de carallo, pero esa é a súa guerra, e o que non admite discusión é que jurrón élle talmente coma o porco do cortello. Para que dispois as malas linguas digan que todo o fai polos cartos e polas menores.
           Resumindo, defende o humor da aldea aderezado ate o empacho de outras tendencias, cantas máis mellor porque é bon estibador e todo cabe, incluso os novos estilos de vangarda procedentes da escola kandaharí( que ben quedei con esta sachada).
           Traballa como locutor de radio aínda que é un director de BBV frustrado, a súa verdadeira vocación. Menos ver o Luar tivo todo tipo de traballos: na batea( o negocio familiar), nun camión carrexando latas de xoubas na barda, en Calvo( enchufado polo cabrón de meu cuñado), de pincha en varias discotecas... en fin: o propio de calquer licenciado en filoloxía inglesa( por certo, asegura voltar a preparar oposicións cando mexen as jaliñas).
            Actualmente traballa en Rock and Gol, emisora da Cope, e ténlle bastante máis cariño a Deus     que ós curas. Fai un pojrama de deportes de luns a venres, de 14 a 14.30 e na fin de semana retransmite o partido do Deportivo. No mundo da narración de partidos de fúbol ten un soño: que ó chistosillo do tiki-taka lle metan un bate de béisbol a modo de sonda polo fecho arriba, a ver se lle topan as chaves, Salinas! Vólvete o baloncesto, lerdo, inorante, ladrón!!!
 

Non quixera deixar no esquecemento a historia, que moita xente non sabe, do  recentemente morto Repetidor de Pedrousón. Nestes tempos novos que corren da Era Dixital, escoitase moito falar da famosa "brecha dixital". O Repetidor de Pedrousón rompeu no seu día esta brecha e estivo dando servicio a toda esta parroquia durante estes 22 anos facendo chegar ós nosos fogares a tan agardada "Primeira Cadena" nun principio e a “Segunda Cadena” máis tarde.

 Na parroquia de Abelleira a principios dos oitenta o parque de aparatos de televisión a cor  non era moi amplo. E os que se permitian dar este luxo, non podían disfrutar o cen por cen dela, debido á mala recepción da única cadea que existía naquel momento, a desexada “Primeira Cadena”. Díganllo senón a Manolo de Padán, que lle comprou  unha tele a Suso de Dubert  para poñer no bar, e tivo que recollerlla porque non se vía nada.

Moncho empezou a falar no bar coa xente, tratando de convencelos de que existía unha posibilidade de poder ver ben a tele, e que sería a instalación dun repetidor de televisión. As zonas máis perxudicadas eran: Bornalle,Vilar, Mondelo e a Rateira, onde había que botarlle moita imaxinación para saber que era o que estaban poñendo na tele. No inverno do 83 empezouse coas xestións para instalar un repetidor da “Primeira Cadena” no monte de Pedrousón. Comprouse todo o material, fíxose unha caseta de cemento para colocar os equipos e realizouse unha acometida eléctrica para alimentalos. En Abril do 84 entrou en funcionamento a Primeira Cadena e ó mes seguinte a Segunda Cadena. Barral e Pepe do Hórreo foron os que recaudaron os cartos por toda a parroquia para pagar o seu custo,  e como lamentablemente sempre pasa, favoreceuse case toda a aldea do seu servicio, pero só pagaron aproximadamente un 70 % dos veciños. O custo da instalación da “Primeira Cadena” foi de 187.932 pesetas e o da “Segunda Cadena” foi dunhas 133.279 pesetas das de antes. Hai que decir que sufreu un incendio o monte, e queimáronse todos os cables, e houbo que arreglalo. E deste xeito, tal como dicía o principio, a parroquia disfrutou durante 22 anos do repetidor de Pedrousón.

 

A Asociación A Ostreira organiza unha viaxe á Mariña Lucense o día 9 de Xuño, sábado. Visitaremos Mondoñedo, coa súa fermosa catedral, despois pasaremos por Lourenzá, a continuación faremos unha parada en Trabada, onde visitaremos unha fábrica que traballa con eucalipto. Finalizaremos a viaxe no pobo de Ribadeo visitando o seu casco hitórico e a famosa praia das Catedrais, que coincidirá en marea baixa, para así poder disfrutar da súa espectacularidade como se aprecia na foto. Animádevos e apuntádevos canto antes. Para elo poñerse en contacto co Ferreiro no 696419678.

 

O pasado sábado 28 de Abril procedeuse á inauguración do Local Social de Sorribos con motivo da entrega de premios do I Concurso de Relato Curto A Orola, organizado pola A.C.R. Ponte Vella. Na categoría de maiores de 18 anos a gañadora foi, Rocío Castro Leira de Cee, A Coruña, e na categoría de Educación Secundaria foi Alba Cid Fernández de Ourense. Asistiron ó acto unhas 100 persoas aproximadamente. O xurado do concurso estaba composto por: Concepción Sande, Xosé R. Agrelo, María Cernadas, X.R. Farinós e Laura Eiras. Previo á entrega de premios, o cura párroco D. Álvaro procedeu á súa bendición. O rematar o acto os asistentes puideron disfrutar dun viño e uns pinchos. O evento estivo amenizado por un grupo de gaitas e baile galego.

Mira que somos ilusos, resulta que me dixo o Ferreiro, en vísperas da inauguración do Local de Sorribos, que quitase a foto da última Asemblea no Taller da Costura de Mondelo, porque pensábamos que iba a sela derradeira  que se iba a celebrar alí, e que sería un momento histórico na parroquia, mira por onde, hoxe volvemonos a xuntar no Taller de costura. Despois de solicitarlle, en varias ocasións e por escrito a utilización do Local Social de Sorribos ó Concello, esta vez contestaron dicindo que en período electoral o local non pode ser utilizado para outros actos que non teñan que ver cas eleccións. Entón ¿que pasa co cursiño que están dando durante toda a semán alí? bueno esto xa é un cachondeo. En fin, aqui vos deixo a famosa foto da "última Asemblea"....

TOTAL DO AMAÑO FOI 5.976,05 EUROS

A Asociación , entre a subvención que conseguiu da Deputación e o que achegou dos seus propios fondos, puxo 5733,58 euros (96%)